Przed ostrymi kamieniami i gorączką asfaltu chronią stopę pielgrzyma odpowiednie buty. Aby stopy pielgrzyma wytrzymały tę kilkudniową ‘modlitwę’, stara się on im w tym dopomóc, odpowiednio je trenując. Zachowuje on przez cały rok ducha pielgrzyma i na co dzień pozwala stopom chodzić co najmniej 5 km, najwyżej jednak 10 km, aby nie marnować przydzielonego mu na ziemi czasu. Jest godnym polecenia, aby raz w tygodniu przejść dystans 20 km, a raz w miesiącu marsz 40 km. W ten sposób pielgrzym jest zawsze gotowy w drogę.

Dla wybierającego się po raz pierwszy na pielgrzymkę wskazane jest rozpoczęcie ćwiczeń co najmniej pół roku przed nią. Należy podkreślić, że człowiek z natury swojej stworzony jest nie do jeżdżenia albo siedzenia, ale do chodzenia.
Stopy, nogi i stos pacierzowy (kręgosłup), aby mogły prawidłowo funkcjonować, potrzebują przede wszystkim codziennego chodzenia. Nie powinno to być całoroczne lenistwo, a potem zryw pielgrzymkowy, tylko regularny nawyk chodzenia. Wszystkie sprawy w promieniu 3 km pielgrzym załatwia na piechotę przez cały rok. Gdy przyjdzie czas pielgrzymki nogi wytrzymają całodzienny marsz.

I. Lectio:
Czytaj z wiarą i uważnie święty tekst, jak gdyby dyktował go dla ciebie Duch Święty.

Synu, w sposób łagodny prowadź swe sprawy, a każdy, kto jest prawy, będzie cię miłował. O ile wielki jesteś, o tyle się uniżaj, a znajdziesz łaskę u Pana. Wielka jest bowiem potęga Pana i przez pokornych bywa chwalony. Na chorobę pyszałka nie ma lekarstwa, albowiem nasienie zła w nim zapuściło korzenie. Serce rozumnego rozważa przypowieści, a ucho słuchacza jest pragnieniem mędrca.
Syr 3, 17-18.20.28-29

II. Meditatio:
Staraj się zrozumieć dogłębnie tekst. Pytaj siebie: "Co Bóg mówi do mnie?"

Syracydes pisze, aby ten kto czuje się wielki nie zapominał o uniżaniu się (nie mylić z poniżaniem się). Mówiąc inaczej, autor natchniony zachęca, aby człowiek majętny, wykształcany, utytułowany, pełen wiedzy i mądrości miał do tego zdrowy dystans. Umiał często, zdrowo i szczerze śmiać się z samego siebie. Tylko wówczas nie grozi mu to, że wpadnie w pychę, a tym samym swoich życiowych sukcesów, życiowego powodzenia nie będzie usiłował zagarnąć dla siebie. On będzie świadom, że są one owocem jego współpracy z Bożą łaską. Inaczej grozi mu pycha. Pyszny zaś widzi tylko swoją wielkość i chwali samego siebie, pokorny wielkość Pana i Jego wychwala. Pycha to paskudna choroba ludzkiego żywota. Jest wyleczalna lecz proces leczenia jest bardzo kosztowny i wymaga czasu.

Czy znam realną, prawdziwą wartość swojej osoby: swoje talenty, zdolności, predyspozycje? Czy systematycznie rozwijam swój ludzki potencjał jako dar Pana Boga? Czy troszcząc się o rozwój unikam pobudek egoistycznych jak chęć zaimponowania innym, bycia lepszym od innych, wywyższenia się nad innych, a pamiętam o chwale Pana Boga i dobru moich bliźnich? Czy pierwszym, z którym dzielę radość z moich życiowych sukcesów, jest mój Pan? Czy czasami nie jest tak, że o moich porażkach to pierwszy dowiaduje się Pan, o sukcesach zwykle ostatni lub w ogóle się nie dowiaduje? Jak często w modlitwie wychwalam Pana, Jego wielkość, dobroć, miłość itd. A może ciągle wychwalam, zachwalam, reklamuję tylko samego siebie? Czy natychmiast i zdecydowanie reaguje nawet na najdrobniejsze przejawy pychy, które zauważę u siebie? Czy leczę je lekarstwem pokory, uniżenia się przed Panem, modlitwy uwielbienia? Czy sięgając po gazetę, czasopismo, kupując książkę, włączając telewizor, aby obejrzeć film szukam tam mądrości, pogłębienia wiedzy, prawdziwej informacji, dobrej rozrywki? Czy może wszystko mi jedno, może być głupie, płytkie, nie do końca prawdziwe, prymitywne, ważne aby się łatwo czytało, przyjemnie oglądało i nie trzeba było za dużo myśleć, bo od myślenia głowa boli. Czy zdaję sobie sprawę, że jest zdecydowana różnica pomiędzy byciem mądrym a byciem przemądrzałym? Stawiam na to pierwsze!

Pomodlę się o dar mądrości i pokory i o to, aby Pan daleko mnie zachował od pychy i głupoty.

III. Oratio:
Teraz ty mów do Boga. Otwórz przed Bogiem serce, aby mówić Mu o przeżyciach, które rodzi w tobie słowo. Módl się prosto i spontanicznie - owocami wcześniejszej "lectio" i "meditatio". Pozwól Bogu zstąpić do serca i mów do Niego we własnym sercu. Wsłuchaj się w poruszenia własnego serca. Wyrażaj je szczerze przed Bogiem: uwielbiaj, dziękuj i proś.
Może ci w tym pomóc modlitwa psalmu:

Ojcem sierot i wdów opiekunem
jest Bóg w swym świętym mieszkaniu.
Bóg dom gotuje dla opuszczonych,
jeńców prowadzi ku lepszemu życiu.
Ps 68, 6-7

IV. Contemplatio:
Trwaj przed Bogiem całym sobą. Módl się obecnością. Trwaj przy Bogu. Kontemplacja to czas bezsłownego westchnienia Ducha, ukojenia w Bogu. Rozmowa serca z sercem. Jest to godzina nawiedzenia Słowa.
Powtarzaj w różnych porach dnia:

opracował: ks. Ryszard Stankiewicz SDS
Kraków, Centrum Formacji Duchowej - www.cfd.salwatorianie.pl
Poznaj lepiej metodę kontemplacji ewangelicznej według Lectio Divina:
http://www.katolik.pl/index1.php?st=cale&typ=lectio

 Tylko dla dorosłych. Idziemy głębiej w modlitwę. Zdecydowanie głębiej :)

Podczas pielgrzymki obiecałem Wam info i zaproszenie do pogłębienia swojego życia modlitewnego. Słowo się rzekło... Jedna z uczestniczek Szkoły Modlitwy Słowem Bożym napisała:
Krakowscy Salwatorianie uczą modlitwy. Jestem wdzięczna ludziom Centrum Formacji Duchowej za to, co tam robią i za świadectwo ich modlitwy. Po prostu trzeba, żeby na drodze modlitwy był przy Tobie ktoś, kto jest o dwa, trzy kroki dalej. Myślę, że medytacja jest sposobem na spotkanie z Jezusem i w każdej modlitwie właśnie o to chodzi. Czasem nie można się modlić ze względu na różne sprawy zewnętrzne, które bardzo pochłaniają naszą aktywność. To wszystko jest kwestią rozeznania, a nikt nie jest dobrym sędzią w swoich sprawach.
Ola

Ps. Jak mówiłem podczas pielgrzymki, Szkoła przeznaczona jest tylko dla osób dorosłych.